Paniek

Als het alweer een tijdje goed gaat met mij – en met goed bedoel ik dat ik een poosje geen paniekaanvallen of hevige onrust heb gevoeld – dan vergeet ik haast hoe het voelt om in paniek te zijn. Terugkijkend op mijn laatste mindere periode denk ik dan dat het allemaal wel meeviel. Ik heb het toch doorstaan? Ik ben er toch nog steeds?

Tot het weer begint. Het is er ineens. Ik word overspoeld door angst. En ik moet naar mijn werk. Nou ja, moeten, ik kan natuurlijk ook eerst een paar uur vanaf huis werken, maar als ik daar eenmaal aan begin is het einde zoek, ben ik bang. Als ik nu toegeef aan mijn verlangen om thuis te blijven durf ik straks misschien de deur niet meer uit. Dus nee, ik moet, ik moet, ik moet.

Wég is het vertrouwen dat ik dit wel aankan. Het komt nooit meer goed. Ik weet zeker dat ik me de rest van mijn leven zo zal voelen. Angstig, nerveus, onrustig, zorgelijk, geïrriteerd, klein. Ik heb hoofdpijn en stijve schouders. Als ik naar rechts kijk vlamt er pijn in mijn nek. Ik voel steken in mijn buik. In mijn hoofd spelen zich doemscenario’s af. Als…dan-scenario’s. De uitkomst hiervan is altijd hetzelfde: ik word weer heel erg ziek, zo angstig dat ik niet meer naar buiten durf, depressief en uiteindelijk eenzaam.

Ik probeer me op mijn lijf te concentreren, in plaats van op mijn negatieve gedachten. Ik benoem voor mezelf alles wat ik voel. Ik probeer niet over mijn paniek te oordelen, maar helaas is dát slechts in theorie haalbaar. Ik voel me een sukkel, een loser, een mislukkeling. Als ik mijn boek Schijtluis voor iemand met angst signeer, schrijf ik er vaak in: ‘Een schijtluis is moedig. Echt waar.’ Maar nu ik zelf bang ben, voel ik me helemaal niet moedig. Ik voel me alleen moedig als ik géén angst heb. Terwijl ik ook wel weet dat de ángstige momenten juist de momenten zijn waar je moed voor nodig hebt.

Zelfs voor iemand met angst is het blijkbaar erg moeilijk om begrip te hebben voor iemand met angst, tenminste, als ik zelf die iemand ben. Hoe moeilijk moet begrip tonen dan niet zijn voor iemand die níet bekend is met paniekaanvallen?

Dáárom vind ik het zo belangrijk om het taboe op psychische ziektes te doorbreken. Begrip is cruciaal. Niemand kiest ervoor om bang te zijn, of om depressief te zijn. En het is géén aanstellerij.

 

14 gedachten over “Paniek

  1. Ik hoop zo dat je een keer naar terneuzen komt. Jouw boek geleend van mijn loopbuddy , degene die me mee naar buiten sleept.
    Het boek was ik.
    Net weer twee super weken gehad waarin alles kon en nu pluk ik weer de ‘rotte’ vruchten ervan. Nu heb ik iig het boek als geheugensteun. Bedankt voor de inspiratie. Ik twijfel al jaaaaren om zelf ook iets te gaan schrijven maar misschien dat het nu gaat lukken!

  2. Na de voorstelling begin dit jaar nu eindelijk “Schijtluis” gelezen. Ik herken de angst voor de omstandigheden en de drang me niet als slachtoffer te gedragen.

  3. Beste Marjolijn,
    Gisteravond naar de voorstelling van Bram en jou geweest. Was best heel confronterend en herkenbaar. Mindfulness met rozijn etc. Zat uiteraard niet in het midden van de zaak. Had je boek al gelezen. Ga zo door en hoop dat je weinig last meer zult hebben van je paniekaanvallen.

  4. Beste Marjolijn, op advies van mijn therapeute heb ik jouw boek gelezen, wat een wereld van herkenning! Waar ik ook erg benieuwd naar ben is jouw ervaring met je verhuizing. Ik ga zelf over een paar maanden van Apeldoorn naar Doetinchem verhuizen en heb geen idee wat me te wachten staat qua paniekreacties. In je boek schrijf je hier niet over, dus ik ben enorm benieuwd naar jouw ervaringen. Heb je hier misschien wel ergens een stukje over geschreven? Zo ja, waar kan ik dit vinden?

    Vast bedankt voor je reactie.

    Met vriendelijke groet,
    Petra

    1. Beste Petra,
      Ik heb ook vreselijke last gehad van paniekaanvallen, maar dankzij medicatie aardig onder controle. 13 jaar geleden zijn wij verhuisd en toen had ik er geen extra last van. Hoop dat dit bij jou ook zo is. Succes

    2. Beste Petra,
      Ik ben verhuisd van Den Helder naar Doetinchem. Met een paniekstoornis. Nu goed onder controle, er zijn wel nog dingen die ik niet doe. Er zit hier een goede psychiater! En, Marjolein ik ben naar je voorstelling geweest in het Postheater, wat heb ik gelachen om mn eeuwige gevecht, zo herkenbaar. Dankjewel!

  5. Hoi Marjolijn.
    Met stijgende “irritatie” heb ik je boek gelezen, omdat het erg herkenbaar was;)
    Dank hiervoor! Moed is inderdaad makkelijk als je niet middenin de paniek zit. Ik ben 51 jaar en sinds 3 jaar (deels) uit de kast. Jouw boek scheelde mij een boek schrijven, want ik heb alles wat ik herkende (veel!) geel gearceerd en mensen die echt geinteresseerd zijn, geef ik dan jouw boek en zeg: lees maar: dit ben ik.
    Voor iedereen die mijn reactie leest (sorry Marjolijn, als je het er niet mee eens bent, dan moet je deze mail maar wissen): ik wil een praatclub voor ‘slimme schijtluizen’ oprichten. Omgeving Rotterdam. Lijkt mij errug prettig om eens onder gelijkgestemden te zijn, want de rest begrijpt er vaak weinig van. Neem ik ze niet kwalijk, begrijp mij niet verkeerd. Zou wat zijn als iedereen zich in iedereen kon verplaatsen;).
    Je kunt mij bereiken via: anxietygirl@gmail.com of via mijn blog: http://anxietygirl48.blogspot.nl/

  6. Vanavond je voorstelling gezien in Hellevoetsluis! Wat heb ik genoten! Wat ben jij super goed! Mijn man en ik hebben nog lang nagepraat over je voorstelling. Enorm bedankt!

  7. Marjolijn. Gisteren, zaterdag 7-11 de voorstelling bezocht in Dieren. Vóór de pauze Bram, waarin hij goed schetst hoe er het aan toe gaat in de zorg en ik vond persoonlijk dat wat hij met de persoon, die hij op therapie kreeg, duidelijk probeerde te maken wat aan de zwakke kant was. Maar dit terzijde. Jouw performance was sterk. Veel herkenning, zeker vwb de mindfulness, ik moest echter geen rozijn maar een krent beoordelen als 1ste wereldwonder en dat voor 400 euro voor 8 keer! Na 2 keer afgehaakt, kon het niet meer opbrengen. Weg geld. Doe thuis yoga en reiki, heb daar veel baat bij. Ik begrijp dat je in 2 uur tijd niet het hele, zeer zware, probleem van angsten kunt uitleggen. Maar het was redelijk duidelijk en met grote humor gebracht. Nu het boek nog lezen. Chapeau!

  8. Hallo Marjolijn. Vandaag las ik een artikel in de Stentor over je theatervoorstelling. Herkende gelijk alles wat je beschreef, net zoals op deze website die ik gelijk ben gaan bezoeken 🙂 Ik heb zelf sinds 21 jaar last van deze klachten, met goede en minder goede tijden. Kan het gelukkig ook vaak met humor bekijken en positief benaderen. Hierdoor lukt het me nu om wel altijd de straat op te gaan en dat is wel eens anders geweest. Geschaamd heb ik er me nooit voor en ben er altijd erg open naar de buitenwereld. Denk altijd maar, iedere gek heeft zijn gebrek 🙂 Ga je blogs zeker volgen en zou dolgraag een voorstelling van je willen bezoeken. Tja… en daar komt het dan… alle voorstellingen zijn minstens een uur vanaf Zwolle rijden :(. Ik hoop dan ook net als Janine dat je een keer het Noorden komt bezoeken. Alvast bedankt voor je steun via deze site en ga beslist het boek lezen. Met lieve, zonnige groet, Karin

  9. Hoi Marjolijn,
    Een paar maanden geleden las ik je boek; dank je wel.
    Zoveel herkenning! Ik zag dat Bram Bakker je link naar je blog op FB had gezet.
    Ook dit gaf weer veel herkenning. Het klinkt misschien raar maar het is eigenlijk een opluchting te weten dat het niet abnormaal is dat de terugvallen er ondanks alle moed die we hebben toch nog zijn.
    Nogmaals dank voor vooral de wijze van verwoorden hoe het voor jou is.
    Ik ga je blogs graag volgen en hoop dat jullie voorstelling ook nog in het Noorden komt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.