Bijna première!

De meest gestelde vraag door journalisten is: Hoe kan het dat iemand met een angststoornis wél durft op te treden? Ja, dat is een logische vraag. Jarenlang durfde ik niet te reizen, ik kwam mijn woonplaats niet of nauwelijks uit. Soms probeerde ik de grenzen van de stad te overschrijden, maar dat eindigde steevast in een paniekaanval. En als je maar lang genoeg last hebt van paniekaanvallen, is de kans op een depressie best groot. Zeker toen mijn bewegingscirkel kleiner werd en daarmee mijn wereld ook. Durfde ik voorheen nog de hele Zaanstreek door, na verloop van tijd was alleen het centrum voor mij nog veilig, omdat ik me dan op loopafstand van mijn toenmalige huis bevond en dus altijd – in geval van paniek – snel naar mijn veilige huisje zou kunnen.

Oordelen
Het tij begon te keren toen ik leerde om niet meer te vechten tegen mijn angst en depressie. Die gevoelens zijn zó naar, ondermijnend en verrot, dat ik me daar altijd tegen verzette. Ik wilde dat niet voelen, ik wilde vrolijk zijn en vooral: normaal. Maar dat was ik niet. Ik had last van drukte, herrie, onrust en vooral van mezelf. Van mijn eigen oordelen en scheldpartijen in mijn hoofd. Ik was zwak! Ik stelde me aan! Ik was een loser! Het zou nooit wat worden met mij!

Accepteren
Het beste wat je kunt doen tegen angst is de angst accepteren. Maar dat is ook gelijk het allermoeilijkste. Hoe kun je iets accepteren wat je niet wílt accepteren? En hoe ziet accepteren er eigenlijk uit? Over die vraag heb ik me jaren gebogen. Uiteindelijk heb ik, met behulp van Acceptance & Commitment Therapy (ACT) geleerd hoe je dat kunt doen.

Psychiatrisch cabaret
Tegenwoordig treed ik met mijn psychiatrisch cabaret op in theaters door heel Nederland, en afgelopen zomer vierde ik vakantie in Zuid-Frankrijk. Zuid-Frankrijk! Dat is echt heel ver weg, voor iemand met reisangst! Maar het is gelukt en dat betekent dat het mogelijk is, niet alleen voor mij maar voor al die mensen die lijden aan angst. En dat zijn er veel: maar liefst één op de vijf mensen heeft er last van (gehad).

Mijn leven is inmiddels behoorlijk op de rit. Ik werk fulltime, mijn zalen zijn bijna altijd uitverkocht, ik ben getrouwd met een fantastische man en meestal vrij van angst. Wel gebruik ik nog medicatie en ben ik altijd bang voor een terugval.

Ik zie de bui al hangen
Over die angst voor een terugval heb ik een cabaretvoorstelling gemaakt: ‘Ik zie de bui al hangen’, die overigens heel geestig is! Zelf heb ik gemerkt dat humor bevrijdend werkt. Ik ben dol op zelfspot en heb tijdens mijn groepstherapie ook enorm gelachen (en natuurlijk ook gehuild).

Cabaret is natuurlijk geen therapie. Maar lachen om je eigen onvermogen kan wel heel therapeutisch werken! Gezellige onderwerpen als depressie, moedeloosheid, zelfkritiek en angst passeren de revue.

Dit is een heerlijke avond zwarte humor om van te smullen. Je knapt er echt van op.

Ja, en dat ik nu, een paar dagen voor de première erg nerveus ben en dat dat mijn angst triggert, nou ja, dat moet ik dus accepteren. Zucht.

Speellijst Ik zie de bui al hangen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.